VERSLAGEN BIJEENKOMSTEN JAARTRAJECT 'SAMEN BETER IN JE VEL' 


Verslag online BONUS bijeenkomst: Thema 'Kraambedpsychose' | Woensdag 5 juni 2024


We starten met een definitie van kraambedpsychose. Naar aanleiding daarvan gaan we in gesprek over onze eigen ervaringen.


Terugkerende eerste symptomen zijn slaapgebrek, jezelf een super-woman voelen, overal tekenen in zien, veel praten, heel veel ideëen hebben, allemaal lijstjes maken, tv die tegen je spreekt, geen tijdsbesef, ruzie of onbegrip met mensen om je heen. Het begint met lichte symptomen, maar deze worden steeds extremer waardoor het gaat opvallen. In het begin weet je ook niet wat normaal is, of wordt het door de omgeving bestempeld als dat het bij de baby-blues hoort. We herkennen veel van elkaar.


De schaamtegevoelens om wat je gedaan en gezegd hebt, komen ook ter sprake. Achteraf is dat er zeker, omdat je vreemde dingen hebt gedaan, ook richting andere mensen. Wat moeten die mensen nu wel niet denken. Maar het is ook wel heel duidelijk dat je niet je zelf was, dus het niet is wie je echt bent.


Twee moeders in de groep hebben twee keer een psychose mee gemaakt, beiden keren waren alsnog wel verschillend in vorm, duur en heftigheid. We bespreken hoe het kan dat je een psychose krijgt, want het is geen garantie dat als je lithium bijslikt je geen psychose meer krijgt, wat een moeder in het ziekenhuis te horen had gekregen. Er zijn bijvoorbeeld allerlei andere fysieke, energetische, mentale factoren en ervaringen eerder in het leven die hierin ook een rol spelen.


We kijken een filmpje waarin een moeder verteld over haar kraambedpsychose waarbij de psychose geïllustreerd wordt. Het filmpje laat ook zien dat na een kraambedpsychose een depressieve periode volgt. Dat hebben alle moeders ook zo ervaren. De band met de baby is er wel, al hebben we voor ons gevoel van de eerste tijd met onze baby veel gemist.


In het afsluitende rondje komt ter sprake dat tot de groep 'mensen met een psychose' behoren soms onwerkelijk kan zijn. Er is ook best veel stigma op mensen met deze aandoening. Terwijl je hersenen op een andere frequentie zijn gekomen. In hypnose is dat bijvoorbeeld ook zo, alleen dan op een positieve manier.


Het was de laatste digitale bijeenkomst, dus we hebben online afscheid van elkaar genomen. Op zaterdag 13 juli is er nog een live-ontmoeting.


Verslag online BONUS bijeenkomst:  Thema 'Opname' | Maandag 3 juni 2024


Na de introductie van het thema ‘Opname’ werd eerst aan de moeders gevraagd hoe het met ze gaat en wanneer ze met een opname te maken hebben gehad.


Het thema blijkt voor de meesten een beladen onderwerp met veel emoties. In het algemeen wordt de begeleiding in de Moeder Baby Unit (MBU) positiever ervaren dan een opname in een GGZ instelling. Een GGZ instelling is niet specifiek bedoeld voor pasbevallen moeders, en daar was ‘de dag doorkomen’ een belangrijk aspect. Vanwege het feit dat een MBU verbonden is met een ziekenhuis zorgt ervoor dat moeders die opname wellicht wat gemakkelijker kunnen accepteren. “Het is gevoelsmatig anders”.


Veel moeders vinden de verhalen confronterend, zeker als we praten over de redenen van opname. Een moeder vertelt dat ze zich er meer bewust van was dat het “thuis niet meer ging” waardoor het gevoel ontstond dat ze niet meer als volwaardig persoon behandeld werd. Een andere moeder had tijdens de opname heel erg de behoefte aan kennis over haar aandoening. Als ze meer had geweten daarover, had ze voor zichzelf ook meer duidelijkheid gehad.

Een moeder uit België geeft aan hoe daar de begeleiding was op de MBU. “We gingen samen met de kindjes zingen, er was een kookatelier en mochten zelf de groenten en fruit halen, er was meditatie, yoga en kregen begeleiding van een ervaringsdeskundige. Er was gewoon een goed groepsgevoel.”


Soms is het moeilijk te accepteren dat anderen niet meer vragen hoe het nu met de moeder is. “Mensen denken dat als je weer thuis bent van de opname, dat het dan allemaal achter de rug is”. Het kan ook lastig zijn om met de partner erover te praten, omdat die de periode anders beleefd heeft. Een moeder vertelt dat er drie vriendinnen samen met haar een nachtje geslapen hebben in de kliniek. “Met hen kan ik er nog steeds over praten en dat is fijn”.

Terugkijkend op deze periode geeft de moeders allerlei inzichten. De één heeft de opname op de MBU als heel helpend ervaren, “ik zat op de goede plaats”, de ander vertelt dat de opname op de MBU veel beter was dan in de GGZ instelling. En een andere moeder geeft aan dat het voor haar heel fijn was om te ervaren dat er een netwerk om haar heen was die haar dagelijks naar de kliniek bracht en aan het einde van de dag weer ophaalde om thuis bij haar kindje te kunnen zijn.


Het was een thema waar veel emoties loskwamen.


Verslag online bijeenkomst 10: Interventies Complementaire Zorg | Maandag 27 mei 2024


We vragen of er nog aanvullingen, gedachten of gevoelens zijn die naar boven zijn gekomen naar aanleiding van de vorige bijeenkomst. Voor de afwezige deelnemers was het verslag in ieder geval erg herkenbaar en kwamen er veel herinneringen terug.


De complementaire zorg is een aanvulling op de reguliere zorg. In de complementaire zorg gaat men uit van een holistische benadering. Niemand van de moeders is bekend met holistische therapieën. Er wordt door een ambassadeur uitgelegd welke vormen van therapie er zijn en wat deze inhouden. Een andere ambassadeur geeft aan verschillende soorten therapie ook gedaan te hebben. Dit gaf en geeft nog steeds hele goede effecten.


Een moeder heeft via een hormoontherapeut vooral voor slaap het supplement magnesium in verschillende vormen gekregen. Een ander herkent dit ook voor de slaap of krampen in handen. Een ambassadeur is weleens bij een orthomoleculaire therapeut geweest en heeft probiotica gekregen voor de darmen. Uit een bloedanalyse kwam naar boven dat er een tekorten waren en via probiotica wordt dat aangevuld. Bijna iedereen gebruikt wel supplementen, zoals magnesium en multivitaminen voor vrouwen. Veel is ook uit voeding te halen, vooral ijzer.


In de Germaanse geneeskunde gaat men meer op zoek naar de oorzaak, net als in de Chinese geneeskunde. Een moeder heeft een zogenoemde familieopstelling meegemaakt en dat had wel haar ogen geopend.

Na de pauze wordt de vraag gesteld of de moeders anders zijn gaan denken over de verschillende therapieën en/of ze iets willen proberen. Hoewel sommigen al bezig zijn met een therapie, wil een ander zich wel gaan verdiepen in bijvoorbeeld EMDR.


Er zijn verschillende vormen van gesprekstechnieken en gespreksvoering. De ambassadeur geeft een uitleg over vier voorkomende gespreksvoeringen, zoals Positieve Psychologie. Bij een moeder was het via de psycholoog de opdracht om elke dag een paar ‘lichtpuntjes’ op te schrijven en te zien op de dag. Een andere moeder heeft geen sombere klachten gehad, eerder angst en paniek, en heeft dus niet de ervaring gehad om dit soort positieve gesprekken te voeren. De moeder vertelt: "Mijn psycholoog heeft mij doen beseffen dat de ‘ik’ van nu veel positiever en beter is. Het is ook een soort van ‘leren loslaten’."


Een ambassadeur geeft een boek als tip (Kristin Neff - Zelfcompassie) wat volledig gericht is op affirmaties. Het ontwikkelen van jezelf en groeien van je eigen ik, maakt dit tot een heel mooi en sterk boek! Een andere moeder geeft aan veel profijt te hebben gehad aan het beoefenen en uitspreken van affirmaties, qua zelfvertrouwen en zelfbeeld.


Naast bovenstaande therapieën en gesprekken zijn er nog andere mogelijkheden om met gevoelens en emoties om te gaan. Voorbeelden hiervan zijn het opschrijven van eigen ervaringen, mediteren, bewegen, religie etc. De ambassadeur geeft het beoefenen van ademhalen met tellen aan als een goede oefening om weer tot rust te komen en beter te (gaan)slapen. Het filmpje van Walter Callebaut (Sneller in slaap vallen en beter slapen) kan enorm goed helpen om tot rust en in slaap te komen.


Vrijwel alle moeders en ambassadeurs geven aan sporten en bewegen leuk te vinden en dit ook graag te doen. De één moet hierin soms geremd worden, de ander moet er eigenlijk meer tijd voor vrijmaken en blijven doen. Voor een ieder geeft het wel positieve energie.


Zelfzorg is een belangrijk issue: goed voor jezelf zorgen en even volledig aan jezelf denken. Een voorbeeld is om een massage te boeken, een nachtje alleen weg te gaan etc. Daarnaast worden creatief bezig zijn en lezen als goede mogelijkheden benoemd. Je hebt er zelf de regie over en kan het op eigen tempo en manier doen. Goede vrienden die zich kunnen inbeelden en ‘de pijn kunnen verzachten’ met humor en op een relativerende manier met een luisterend oor is ook belangrijk en fijn in het herstel.


Het is belangrijk om hulp te leren vragen en met anderen - bij wie je je veilig voelt - te blijven sparren. Grenzen aan leren geven voor jezelf maar vooral naar anderen (“Nee is ook een antwoord”), emoties blijven toelaten en er ook aan durven toe te geven.


Maak je geen zorgen om hechtingsproblematiek, maar zorg voor een goed oogcontact met je kind. Huidcontact met je kindje is heel belangrijk en kun je heel gemakkelijk doen.


Welke inzichten nemen we mee?
We kunnen focussen op gevoelens en gedachten, de positieve kanten ervan. Heb vooral vertrouwen in de toekomst. De tijd vloog voorbij waarin we veel interessante informatie hebben gekregen en verschillende inzichten hebben opgedaan.


Ook hebben we veel nieuwe interventies leren kennen en verdieping gekregen, het is mogelijk iets voor de toekomst.
Je hoeft niet meer terug naar je ‘oude ik’ en dat je 'nieuwe ik' alleen maar mooier en beter is.

Er blijkt nog veel meer te zijn dan ik dacht, mogelijkheden voor de toekomst.
Het leven fluctueert continue, het is ook een vorm van meebewegen en kijken waar behoefte aan is. Emoties, ook negatieve, mogen er zijn.


‘Baat het niet, dan schaadt het niet’


Verslag online bijeenkomst 9: Interventies Reguliere Zorg | Donderdag 16 mei 2024


De eerste vragen over reguliere interventies werden meteen aan het begin gesteld:

  • Op welke manier maak jij gebruik van deze interventies?
  • Wat houdt die zorg in?
  • Hoe ervaar je die zorg of hoe heb je die ervaren?


Een moeder vertelt: "Ik heb eigenlijk al die zorg gehad. Ik ben bij de POP-poli geweest, maar had daar geen fijne ervaring. De psychiater gaf aan dat ik gelijk medicijnen moest gaan gebruiken terwijl - na eigen onderzoek - dat juist helemaal niet goed is. De arts wist dit allemaal niet goed en had zijn werk niet goed gedaan. Kort na deze afspraak werden we dan ook teruggebeld door de arts met de opmerking: ‘ik heb even gegoogeld’, daarin kwam uit dat mijn opmerking klopte en ik dus gelijk had. Mijn eigen gevoel en kennis bleek dus juist, terwijl de arts juist meer vertrouwen en bevestiging moest geven. Dit was helaas het tegenovergestelde. De second opinion in het Erasmus MC was heel fijn. Er werd veel gesproken over bipolaire stoornis in eerste instantie, maar daar herkende ik mezelf niet. Ik werd maar in dat hokje geduwd. In het Erasmus bespraken ze heel mijn verleden en kwamen ze meer tot de diagnose  kraambedpsychose. Er werd daar meer geluisterd en gekeken."


Een andere moeder: "Ik ben niet te spreken over de reguliere zorg, hoewel ik zelf in de reguliere zorg werk. Er is veel miscommunicatie, slechte overdracht etc. Na één gesprek bij 28 weken zwangerschap was er een plan van aanpak. Vervolgens was de vraag: laat je het weten als het nodig is of een nieuwe afspraak? Het was voor mij een te ‘open’ vraag in plaats van 'we maken een nieuwe afspraak'. Ook het signaleringsplan was niet bekend bij de huisarts. De miscommunicatie had verbeterd kunnen worden. De ‘werkdruk’ krijgt snel de schuld, maar concreet weet ik het ook niet, dit was in ieder geval niet goed. De benadering van de psycholoog in het ziekenhuis was ook niks. Er werd gebeld tijdens de kraamperiode over het moeten gebruiken van medicijnen. Er is gewoon te weinig kennis en leer in omgang. Uit de boeken is kennis te halen, maar geen ervaring. En de omgang met moeders is niet te leren uit een boek. Elke keer kreeg ik een ander persoon wat geen fijn en vertrouwd gevoel gaf. Via het ziekenhuis kreeg ik medicatie wat ‘ik zelf’ maar moest afbouwen. De symptomen werden niet herkend, ik werd ‘gewoon’ naar huis gestuurd. De tweede zwangerschap ging op een hele andere manier wat een gehele andere ervaring was. Buiten de andere gynaecoloog en psychiater was de ondersteuning vele malen beter. Medicatie is wel nog steeds nodig na 6 jaar."


En weer een andere moeder vertelt: "Op de kraamkamer was ik al onrustig en kon ik niet meer in slaap komen. Het zou er bij horen. De angst om te gaan slapen was groot. Er werd sneller medicatie gebruikt voor de slaap en de rest ‘hoorde erbij’. Thuis aangekomen ging dit door. Een vriendin herkende de symptomen en die heeft alles in gang gezet omtrent een psychose wat het bleek te zijn, maar dit had veel eerder gesignaleerd kunnen zijn. Het wordt niet herkend en men neemt het niet serieus. De vraag is wat er moet gebeuren om een moeder in dit geval te helpen. Dat het zolang duurt voordat het door iedereen wordt erkend en herkend. Een depressie is wellicht wat gemakkelijker te verbloemen dan een kraambedpsychose. "


Na een korte pauze bespreken we verschillende soorten medicatie die vallen onder reguliere interventies. Bekend is inmiddels dat moeders met een kraambedpsychose verslechteren met antidepressiva. Bij kraambedpsychose wordt vaak eerst slaapmedicatie voorgeschreven, vervolgens antipsychotica en als laatste lithium. 


De therapieën die regulier kunnen worden ingezet zijn: psychotherapie, cognitieve gedragstherapie, EMDR, Electro Convulsie Therapie (ECT) en Mindfulness Based Cognitieve Therapie (MBCT). ETC wordt bij ongeveer 2% van de moeders met kraambedpsychose ingezet. MBCT is mindfulness waarbij geen aandacht gegeven wordt aan negatieve gedachten. EMDR is in de reguliere zorg wetenschappelijk bewezen.


Het valt een ambassadeur op dat de behandeling altijd gericht is vanuit een psychische oorzaak, terwijl er niet wordt gekeken of gedacht aan een fysiologisch probleem. De ontwikkeling gaat wel steeds meer die kant op en dat is fijn te horen. 


Vervolgens gaan we met elkaar in gesprek aan de hand van de volgende vragen:

  • Welke medicatie en/of therapie heb jij nodig (gehad)?
  • Wat heeft het voor jou gedaan of doet het momenteel nog voor je?
  • Waren of zijn er alternatieven?


Een moeder geeft aan dat ze jaren na de bevalling nog begeleiding nodig heeft en het lastig vindt dat ze nog medicatie slikt. Er is niet echt alternatieve zorg gebruikt.


Een ander heeft slaapmedicatie, antipsychotica en lithium gehad. EMDR en systeemtherapie is er ingezet. Systeemtherapie is een soort relatietherapie: hoe was de ervaring voor de partner? Hoe heeft de moeder het ervaren? In belevingen worden dingen anders opgeslagen. Deze moeder geeft aan dat ze geen goede ervaringen heeft met medicatie vanuit het verleden. Ze wil zelfregie houden. Het ergste gevoel is om zelf niets meer te vertellen te hebben.


We sluiten de avond af met de vraag: welke inzicht neem jij mee naar huis? Bij veel moeders loopt het fout vanwege de ontbrekende kennis. Fijn om dit te weten, herkenning te horen en te delen. De omgeving heeft vaak geen idee en het is zo lastig om uit te leggen. Mensen weten er te weinig over en moeders zijn daar de dupe van. De moeders ervaren herkenning bij elkaar en dat is super fijn.


Er is nog een compliment voor een moeder die haar ervaring heeft opgenomen op film en af heeft laten spelen op een bijeenkomst voor psychiaters. Labelen vindt een moeder gevaarlijk en het is moeilijk zelfregie te krijgen als de aandoening niet erkend is in de reguliere zorg. 


Het was een mooie bijeenkomst, we zetten belangrijke stappen en het voelt veilig en vertrouwd aan. Het thema van de volgende bijeenkomst is: Complementaire interventies. 


Verslag online bijeenkomst 8: Fasen van herstel | Donderdag 28 maart 2024


Aan het begin van de bijeenkomst bespreken we kort hoe het met iedereen gaat. Aangegeven wordt dat de inhoud na een bijeenkomst lang blijft hangen en dat verhalen van anderen het eigen verhaal soms in een ander perspectief plaatst.


We hebben het over de omschrijving van herstel: een uniek proces waarin ideeën, belangen, gevoelens, doelen en rollen veranderen. Overweldigd worden door kwetsbaarheid, strijden en leven met kwetsbaarheid en leven voorbij kwetsbaarheid (of hetgeen wat je is overkomen).


Met elkaar bekijken we een korte film wat de fasen van herstel illustreert. Herstel is geen lineair proces. Het filmpje geeft het herstelproces mooi weer, de fasen lopen door elkaar heen. De vraag die leeft is: wanneer ben je echt hersteld? Er staat geen tijd voor herstel.


  • Overweldigd door kwetsbaarheid: we kunnen allemaal deze fase benoemen;
  • Strijden met kwetsbaarheid: er is de angst met kort of weinig slapen, en de bevestiging vragen of het niet zomaar weer gebeurt;
  • Leven met kwetsbaarheid: deze fase lijkt een lang proces te zijn. Het gevoel en de vragen hierbij zijn: is dit mijn nieuwe ‘ik’ of... wie ben ik eigenlijk? Ook ideeën loslaten, en ga ik nog meer mijzelf worden dan dit? Een moeder geeft aan in de fase van kwetsbaarheid te zitten, maar is soms ook nog overweldigd.

Vervolgens hebben we het over herstel op vier terreinen: klinisch, functioneel, maatschappelijk en persoonlijk herstel. We lopen de omschrijvingen door. Ook deze terreinen lopen door elkaar heen bij herstel.

  • Klinisch herstel: iedereen benoemt hoe lang het klinisch herstel duurde, wat uiteraard voor iedereen ook weer anders is. Karin heeft gemerkt dat er soms verkeerde diagnoses worden gesteld, wat gevolgen heeft voor je herstel. Kraambedpsychose wordt soms niet herkend of er zijn moeders die gaan zichzelf diagnosticeren. PTSS na de bevalling of dwangklachten worden soms niet herkend;
  • Functioneel herstel: door moeders wordt het huishouden genoemd, moe zijn, moeite met multitasking, prikkelbaarheid, één ding tegelijk op het werk. Prikkelbaar is meerdere keren benoemd. Voor herstel van kraambedpsychose staat ongeveer twee jaar. Na een psychose volgt bijna altijd een depressie wat wordt opgevolgd door extreme moeheid;
  • Maatschappelijk herstel: een moeder had als doel gesteld om eerst de hele dag samen met de kinderen te zijn, alvorens weer te gaan werken. Ze kreeg paniekaanvallen van sociaal contact. Stapje voor stapje. Sociaal vaak te druk en anders dan voorheen, moeder zoekt meer rust met kleinere groepen of buitenshuis afspreken.


Welk inzicht neem je mee naar huis?

De fasen van herstel is voor iedereen anders. Er is bewustwording en herkenning in verhalen. Een herstelproces is niet lineair, maar het is een stijgende lijn. Er komt echt ruimte. Herstel is hard werken.


De komende bijeenkomsten gaan over reguliere en complementaire interventies, aansluitend op het herstel.


Verslag online bijeenkomst 7: Invloed op je werk | Donderdag 7 maart 2024


We bespreken met elkaar de invloed die de psychische aandoening heeft op ons werk. Sommige moeders werden er onzeker van en werken nu minder uren dan dat eigenlijk het plan was. Bij andere moeders lag er bij terugkomst een ander takenpakket klaar of werd er medegedeeld dat als er geen nachtdiensten gedraaid kunnen worden, er niet meer op die plek gewerkt kan worden. Dit geeft extra stress, wat je er juist nu niet bij kunt hebben. De bedrijfsarts kan hierbij betrokken worden.


Collega’s zijn begripvol, maar het voelt ook ongemakkelijk. Je wil niet met iedereen je verhaal delen. Tijdens het werk zelf is er minder concentratie, moeders hebben meer last van prikkels en voor hen is multitasken lastiger. Of dat komt door wat je meegemaakt hebt of door op dat moment teveel te willen, is niet altijd even duidelijk.


De uitzonderingspositie als werknemer in de ziektewet is niet altijd even prettig. Wat zouden collega’s er van denken? Vaak gaat het dan om een stigma die je over jezelf hebt. Grenzen aangeven is ook belangrijk, zodat je niet als boventallig gezien wordt.


Inzichten die mee genomen worden:

  • Je hebt niet op alles invloed;
  • Er is veel herkenning in andere verhalen;
  • Werk is een belangrijke factor in het herstelproces;
  • Werk geeft struktuur aan je dag, en zorgt voor uitdaging en afleiding.


Verslag online bijeenkomst 6: Prikkels en Energie | Donderdag 8 februari 2024


Nadat het programma voor deze bijeenkomst kort besproken is, gaan we eerst het onderwerp 'Prikkels' bespreken. Er word gesproken over overprikkeling: waar heb je last van, hoe kom je uit HET ROOD. Het antwoord is: pas op de plaats maken, niks doen, alleen zijn, lezen of iets doen met weinig impact. Soms is het zoeken, omdat je vaak ook dingen doet die leuk zijn, maar die zorgen voor overprikkeling. FOMO: soms is het moeilijk om voor jezelf te kiezen, omdat je bang bent om iets te missen.


Er is herkenning binnen de groep. Vermoeidheid na een dag vol met andere mensen. Wat helpt is dan slapen. Je moe voelen kan ook een goed teken zijn. Dat betekent dat je nog niet in de TE actieve fase zit.


Bij de symptomen van onderprikkeling wordt de vraag gesteld: wie herkent zich hierin? Er wordt niet altijd stil gestaan dat onderprikkeling ook bestaat! Er is ook last van onderprikkeling, maar dit werd niet zo herkend. Wanneer je thuis zit met je kind(eren), wordt je wereld klein en heb je meer last van onderprikkeling. Thuiszitten en niet te werken is soms een keuze en sommige vrouwen vinden dat heerlijk. Degene die hier niet bewust voor kiest, kan last krijgen van onderprikkeling. Een sociaal isolement wordt ervaren en hoort ook wel in het lijstje.


Werk passeert steeds de revue, het is fijn om te kunnen werken. Wanneer je niet helemaal terug bent op je werk, voelt het niet gelijkwaardig en doe je voor je gevoel niet helemaal mee. Teruggaan naar je werk, is dat eng? Er was zeker een drempel die taai is. De confrontatie met collega's is heftig, het lijkt wel een andere wereld. Het voelt soms zo ongemakkelijk. Mensen weten niet hoe ze met je om moeten gaan.


Voor een ander was het juist eng om langer thuis te blijven in verband met de eenzaamheid en het gevoel dat je  buitenstaander bent. Het opbouwen met werk is lastig. Eigenlijk geen zin in. Wanneer behandeling en werk samengaan, is het lastig om een balans te vinden. Eerst jezelf op de rit krijgen. De drempel om naar werk te gaan is hoog, maar als je eenmaal de drempel over bent, is het ook fijn om even iets anders te doen. Vanuit de onderprikkeling komt vaak wel een impuls om hier verandering in te brengen.


Als het goed gaat wil ik van alles doen, zoals met mensen afspreken. Is dat nou wel goed om te doen? Ik wil niet weer op m'n bek gaan, maar wil ook genieten en geen buitenstaander zijn. Een oplossing: 1 dag wel een afspraak, de  volgende dag niks en zo afwisselen.


Waar word je nu eigenlijk depressief van? Wanneer je geen volwassenen spreekt, ga je daar niet goed op. Het afspreken echter is ook soms ook teveel. De balans kun je soms (ook al gaat het goed) moeilijk blijven vinden.
Slecht slapen zorgt voor overprikkeling. PMS zorgt hier ook voor. Slim om hier rekening mee te houden qua afspraken inplannen. Maak je collegas hierop attent. Hormonen hebben ook enorme invloed op je over- en onderprikkeling.


De stelling “Overprikkeling voorkom je door jezelf niet in de situatie te brengen waardoor je overprikkeld raakt” wordt besproken. Helemaal voorkomen kan niet. Koken met kinderen, naar de supermarkt met kinderen of als het heel druk is. Dit lukt gewoon niet. Dan is het handig om het over te dragen aan de partner. Het kan je daarnaast ook overvallen, dus je kunt het niet altijd plannen. Je kunt moeilijk in je bed blijven liggen. Soms herkent iemand anders eerder dat je overprikkeld bent dan jijzelf. Door psychose waarin overprikkeling altijd een rol speelde. Echtgenoot kan het nu herkennen.


Met kinderen moet je bepaalde dingen ook gewoon doen, dan heb je geen keuze. Een therapeut had gezegd om elk uur een kwartier geen prikkels te ontvangen, maar hoe doe je dat? Moet je je kinderen dan alleen laten? Dat is geen optie. 


Wat doet overprikkeling met je? Moe, terugtrekken, boos, gillen, niet meer kunnen antwoorden, weg willen lopen, uit de situatie vluchten, slecht slapen, ruzie maken en onrust voelen in jezelf. Richting je kind is het lastig. Wat voelt je kind, wat geef ik mee, wat merkt je kind? Het is niet fijn als je kind zich alleen maar een moeder herinnert die weg wilde, veel op de bank lag, etc. Herkenning is er bij iedereen. Iedereen is weleens boos, gilt of schreeuwt weleens. Kinderen mogen ook leren van onze mindere momenten.


Wat helpt als je wilt vluchten uit de situatie? Even weglopen uit de situatie, meestal moet het vanzelf overgaan. Erover praten kan helpen. Afleiding. Even opschrijven wat er is gebeurd, waarom werd ik nou zo boos? Dat relativeert, maar moet je wel kunnen toegeven. Soms weet je ook niet waarom je boos bent.


Nu we het er toch over hebben, over energieverlies. Er is weinig energie meer om hier verder over te praten. Het is einde van de dag, iedereen is moe. Het energielevel is in de winter laag. Digitaal is soms ook lastig qua interactie. We ronden het af.


Wat neem je mee naar huis? Orthomoleculaire therapie wordt gezien als een goede tip om wat beter in je energie te komen. Daarnaast hoort overprikkeling er soms ook gewoon bij en is het een onderdeel van je leven.


Verslag online bijeenkomst 5: Stigmatisering | Donderdag 11 januari 2024


Vanavond staan we met elkaar stil bij het onderwerp stigmatisering. Stigmatisering is negatieve sterotypering, sociale afwijzing en uitsluiting. De belangrijkste vooroordelen zijn dat mensen met een psychische aandoening gevaarlijk zijn, onvoorspelbaar zijn en niet in staat om sociale rollen naar behoren te vervullen, ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun toestand en dat psychische aandoeningen chronisch zijn en een slechte prognose hebben.


We kijken met elkaar de documentaire ‘Ze wist toch waar ze aan begon’. Er zitten herkenbare dingen in. Hulpverleners kunnen dingen zeggen die negatief zijn, zoals de uitspraak van de titel van de documentaire of ‘een depressie is een hele egoïstische ziekte’ wat een psycholoog zei tegen één van de moeders uit de documentaire. Wat juist fijn zou zijn is als er open en begripvol geluisterd wordt en samen gezocht naar dingen die kunnen helpen.


Negatieve stereotypering kan relaties flink verstoren, dusdanig dat ze zelfs stuklopen. Naast stigmatisering door anderen, kun je op dezelfde manier negatief over jezelf denken, zelfstigma. Bewustwording is belangrijk, hoe praat je (met elkaar) over mensen met een psychische aandoening. Vaak is stigmatisering ook een kwestie van onwetendheid.


Verslag online bijeenkomst 4: Schaamte en schuldgevoelens | Donderdag 14 december 2023


Aan het begin van de bijeenkomst bespreken we kort hoe het met iedereen gaat.


We hebben het daarna over de definitie van schaamte. Wat is schaamte eigenlijk? Welk gevoel komt daarbij? En welke gevolgen heeft het? Er wordt met elkaar gedeeld dat sociaal contact werd vermeden, of er werden tijdens het kraambezoek bepaalde onderwerpen niet aangesneden. De gedachten die speelde was dat ‘als ik het vertel dan wordt het echt wat ik meemaakte’. Er is een moeder die het een plek heeft gegeven, maar het blijft haar nog wel achtervolgen. Praten over het gevoel van schaamte gaat met de tijd steeds beter. MeMam helpt hierbij. Schaamte is één van de moeilijkste gevoelens om mee om te gaan.


Het blijkt dat als je je verhaal vertelt en openheid geeft, dat andere moeders ook met verhalen komen over schaamte die zij hebben ervaren of nog steeds mee worstelen. Mensen voelen zich daarna vrij om hun kwetsbare kant te laten zien. Fijn om te herkennen en te delen. De reacties zijn dan vaak begripvol en lief. Voor de één was het een schaamtegevoel vooral naar de buitenwereld, voor de ander juist meer richting collega’s of hulpverlening. Er was ook schaamte door bijvoorbeeld deeltijds te werken en het werk niet ‘normaal’ te kunnen hervatten.


De vraag is hoe anderen jouw schaamtegevoel kunnen verminderen. Voornamelijk door te praten met iemand die geen oordeel heeft, het zelf te erkennen en begripvolle reacties van anderen. Eigenlijk maakt het niet uit wat de ander vindt, je hebt er toch geen controle over. Soms is het zinvol om juist het onderwerp aan te gaan, anders blijft het weggestopt en kan het je blijven achtervolgen. Wat ook kan jezelf helpen is liefde voor jezelf, acceptatie, grenzen aangeven en zelfzorg. De ene moeder herinnert zich nog veel momenten tijdens psychose en voelde zich daarna onder een vergrootglas liggen, een andere moeder herkent dit gevoel.


We bespreken met elkaar de definitie schuldgevoel. Het is een gevoel te hebben kortgeschoten, het gevoel niet geschikt te zijn voor het moederschap en het schuldig voelen tegenover de andere ouder of je kind. Dan kan er een kort lontje ontstaan, boosheid en prikkelbaar. Alle moeders met kinderen in verschillende leeftijden herkennen dit. Partners kunnen dit gevoel ook hebben. Het verschil tussen schuldgevoel en schaamte is lastig te duiden. We beseffen dat het gras niet groener is bij de buren en als je prikkelbaar bent je dit gevoel kan delen met je kinderen en je omgeving.


Wat helpt om minder schuldig te voelen? Dat is vooral het praten met anderen, het gevoel uit te spreken en ervaringen te delen. Er is een moeder die beseft dat ze er niets aan kon doen en geen controle had over de situatie.


Aan het einde van de bijeenkomst komen we tot de conclusie dat iedereen schaamte en schuldgevoel met zich kan meedragen. Het is niet raar als je dergelijke gevoelens voelt. Sommige gevoelens horen bij het ouderschap en het leven. Ieder mens heeft iets kwetsbaars in zich en kan ontregelen, het hoort bij het mens zijn. Je mag kwetsbaar zijn. 


Verslag online bijeenkomst 3: Impact op de omgeving | Donderdag 23 november 2023


De eerste vraag die aan de deelnemers wordt gesteld is: hoe zit jij vandaag in je energie? De ene moeder heeft slaapproblemen en is volop met haar herstel bezig, de andere moeder werkt deeltijd en leert hoe ze haar grenzen beter kan aangeven. Het is voor elke moeder anders.


De vraag welke impact de aandoening op anderen heeft gehad is ook heel divers. Niet elke moeder is open over haar klachten, simpelweg omdat er soms gewoon geen begrip is. En niet iedere moeder laat hulp toe, waardoor het voor de omgeving moeilijk is om de moeder te steunen. 


Een moeder vertelt over het plan dat gemaakt was met familie en vrienden toen ze in een kraambedpsychose terecht was gekomen. Hierdoor kon zij en haar partner met een gerust hart slapen. Voor haar zus was het confronterend om te zien, omdat zij op dat moment zelf zwanger was. Ze was bezorgd, maar voor de moeder zelf werkte dat als een rode lap op een stier. Ze had wel een enorme steun aan haar partner. Hij heeft niet alleen de verzorging van hun kind overgenomen, maar bleef daarbij ook nog werken. 


Eén van de ambassadeurs vertelt over haar eigen ervaring, namelijk dat haar man letterlijk heeft gezien hoe zijn vrouw een doodsstrijd voerde. Hij viel bijna flauw en kan er nu nog niet goed over praten.


Na de pauze gaan we in gesprek over de stelling "Wat er ook gebeurt, je familie zal er altijd voor je zijn". Eén van de ambassadeurs vertelt dat haar familie doet alsof er niets aan de hand is. Niet praten, niet aanstellen. Een moeder vult aan dat ze zichzelf niet kan zijn. En weer een andere moeder heeft veel steun aan haar schoonfamilie gehad. Ook vertelt een moeder dat vaak de intentie er wel is, maar dat het niet altijd goed overkomt.


De inzichten die moeders meenemen:

  • "Ik ben sterker geworden en kijk vooruit"
  • "Het zal wel een keer beter gaan"
  • "Fijn om verhalen van anderen te horen, het idee om achteraf vriendinnen te bedanken vind ik een leuk idee"


Verslag online bijeenkomst 2: Emoties en Gevoelens | Donderdag 2 november 2023


Aan het begin van de bijeenkomst hebben drie ambassadeurs en de deelnemende moeder zich kort aan elkar voorgesteld. Omdat de moeders zich veilig voelden, durfden ze zich kwetsbaar op te stellen.

Bij de vraag 'Wie heeft er net zo’n enorme rollercoaster aan emoties en gevoelens ervaren?' geeft een moeder aan dat ze dat een maand geleden nog had, tot aan suïcidale gedachten toe. Nu is ze veel stabieler en kon ze ook dagen ervaren waarin ze zich gelukkig voelde. Een andere moeder geeft aan dat ze dat net zo heeft ervaren, maar dat het bij haar na ongeveer een jaar beter werd. En weer een andere moeder geeft aan dat zij het eerste jaar ook zo heftig vond, waarschijnlijk ook door de hormonen die dan nog door haar lijf gierden.


Van de vier basisemoties zijn er drie heel negatief, maar ook die hebben een functie. Het is bescherming en geeft een bepaalde behoefte aan. 'Herken je het dat emoties ook een behoefte oproept? Dat je gehoord wil worden, dat je iets wil delen of dat je bijvoorbeeld een arm om je heen wil hebben?’ Een moeder reageert dat het voor haar ‘als een tweede natuur’ is. Dat alles in elkaar valt, ze herkent het. Midden in een emotie is het moeilijk om realistisch te zijn en om duidelijk te zijn in behoeftes en verlangen. Een ambassadeur haakt hier op in en geeft aan dat emoties, zoals huilen, soms ook zonder aanleiding kan komen. En soms kan het nodig zijn om ‘uit te huilen’.


Op de vraag ‘Hoe ga je om met je emoties?’ vertelt een moeder best extravert te zijn, terwijl haar man heel introvert is. Ze merkt dat ze sneller overprikkeld is en plant bewust tijd voor zichzelf in door bijvoorbeeld iemand even te laten oppassen. Ze heeft een nacht doorgebracht in een hotel en heeft daar intens van genoten. Het was een moment volledig voor haarzelf. Een andere moeder geeft aan het bijna niet meer aan te kunnen toen haar kindje wat slecht sliep en had hulp ingeschakeld. Uiteindelijk is ook daar een ritme in gekomen en kwam er weer rust.


Het moederschap en alle emoties die daarbij horen, wordt lang niet altijd realistisch voorgesteld. Maar laat je je emoties niet toe, dan kunnen mensen je ook niet helpen. Bij de emotie angst geven moeders aan dat de nachtmerries en enge beelden en gedachten naar voren kwamen. Er was vooral de angst dat er iets met je kindje zou kunnen gebeuren en de gedachte dat je zelf je kindje iets aan zou doen.


De reacties die moeders geven door de tegeltjeswijsheid 'Loslaten doe je door emoties toe te laten':

  • Tranen moeten er ook gewoon uit;
  • Soms ook alles laten gaan en loslaten;
  • Leer je grenzen aangeven;
  • Je wordt boos als iemand over je grens heen gaat;
  • Af en toe toelaten, maar niet in het negatieve blijven hangen, blijf in balans;
  • Sporten en schrijven helpt om mijn emoties te uiten, vooral boosheid;
  • Ik probeer echt bewust stil te staan bij mijn emoties, in stilte vind ik dat ook heel fijn;
  • Sporten is werken aan jezelf, fysiek en mentaal;
  • Een goede nachtrust doet ook wonderen.


Welk inzicht neem je mee?

  • "Het tegeltje is zeker mooi en duidelijk, het delen van emoties is heel belangrijk"
  • "Er zijn veel overeenkosten in hoe wij vrouwen dit alles ervaren"
  • "Dat ik misschien helemaal niet gek ben, dat gedachten en gevoelens helemaal niet raar zijn, dat meer moeders er zo in staan"
  • Op een cover van een blad ziet alles er mooier uit dan het is, het is niet altijd koek en ei"
  • "Het is belangrijk om te blijven praten en alles te blijven delen"
  • "Hulp komt niet vanzelf aanwaaien, neem zelf initiatief"
  • "Ik ben me bewust geworden van wat emoties en gevoelens zijn, het is goed om te blijven delen en ervaren"
  • "De openheid en eerlijkheid van alle moeders maakt dit tot een veilige en fijne omgeving, het geeft positieve energie om dit te doen met elkaar"


Verslag Bijeenkomst 1: Aangaan van een (volgende) zwangerschap | Donderdag 5 oktober 2023


Aan het begin van deze eerste bijeenkomst stellen de deelnemers zich kort voor door een antwoord te geven op de uitspraak: "Ik heb te maken, of te maken gehad, met een psychische aandoening en durf om die reden niet (weer) zwanger te raken"


Voor de ene moeder is het een vraag waarbij het duidelijk is dat ze nog in het verwerkingsproces van meegemaakte psychische problematiek zit. Deze uitspraak is voor haar nog geen vraag, omdat ze zelf vindt dat ze momenteel onvoldoende in staat is om voor haar kindje te zorgen. Een andere moeder wil geen volgende zwangerschap door lichamelijke problemen of door het feit dat het vanwege de leeftijd of gezinssituatie niet meer mogelijk of wenselijk is. En bij weer een andere moeder speelt de omgeving een rol in die zin dat een volgende zwangerschap wordt afgeraden. Niet alleen door de naaste familie, maar ook door de bedrijfsarts. 


De moeders hebben zoveel met elkaar te bespreken dat er te weinig tijd is om alle sheets van de presentatie met elkaar door te nemen. Aan het einde van de bijeenkomst vragen we wat de moeders als inzicht meenemen naar huis. We krijgen antwoorden als:

"Ik voel me al zo begrepen en verbonden met deze moeders"

"Er is zoveel herkenning onderling"

"Dat elk huisje een eigen kruisje heeft, daar ben ik me nu meer bewust van"

"Omdat we er allemaal mee te maken hebben, is er meer aandacht voor"

"Ik heb zo het gevoel dat ik gehoord word"

"Ik ben niet alleen!"


Verslag Kick-off jaartraject 2023-2024 | Datum: 16 september 2023


Op zaterdag 16 september 2023 was de eerste live kick-off bijeenkomst voor moeders die met psychische klachten te maken hebben als gevolg van de zwangerschap, bevalling of kraamtijd. Het doel van de kick-off is om moeders live kennis te maken met elkaar voordat ze elkaar vooral tijdens de online bijeenkomsten zien.


De bijeenkomst was in het Beren restaurant in Houten. Moeders konden een introducee meenemen en kregen de eerste consumptie van Me Mam. Ze konden ons snel vinden, omdat we op de tafels roze hoeden hadden neergelegd die door de kleur erg opvielen. De aanwezige moeders vertelden vrijuit over hun eigen ervaringen, en er was veel herkenning onderling. Daarna was er nog tijd om vragen te stellen over het traject en werden de documentatiemappen uitgedeeld. 


Reacties van twee moeders:

"Ik vond het intens, maar ook warm. Het schiep een band en bracht nu al herkenning. Dit zorgt wat mij betreft voor vertrouwen in elkaar en een warme start van het jaartraject."


"Tijdens de kick-off voelde ik me gelijk op mijn gemak. Het voelde gek genoeg een beetje als thuiskomen bij al deze lieve vrouwen die ook veel hebben meegemaakt. Er was ruimte om je verhaal te delen en er was veel herkenning. Ik heb het als heel prettig ervaren en zie al uit naar de volgende bijeenkomsten zowel online al live."


Kortom, de kick-off was een goede start van het jaartraject!


Hieronder staan enkele foto's van de kick-off (de deelnemende moeders staan onherkenbaar op de foto)


SAMENWERKINGSPARTNERS

Dit jaartraject wordt ondersteund door het Trimbos en Mentaal Vitaal. Tevens worden we door MIND genoemd in hun nieuwste themaspecial over hormonen.